من دانیال هستم. اینجا سایت شخصی منه. من دانشجوی کارشناسی رشته‌ مهندسی معدن و متولد ۲۷ آبان ۱۳۷۶ اردبیل هستم. نوشتن وبلاگ رو از سال ۱۳۸۷ شروع کردم. تو این سایت من از دغدغه‌هام، آرزوهام، درد و دل‌هام، خاطره‌هام، افکاری که تو ذهنم می‌چرخن و منو دیوونه می‌کنن می‌نویسم. من از نوشتن و خوندن یادداشت‌هایی که در گذشته نوشته شده خیلی لذت می‌برم.

گاهاً با خودم فکر می‌کنم ای کاش سال‌ها قبل‌تر از تاریخ تولدم به دنیا می اومدم و در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ (قبل از دوران حباب دات‌کام) تو سن جوانی می‌بودم. این‌طوری کارم خیلی راحت‌تر می‌شد و می‌تونسم تبدیل به یک پیشتاز در حوزه مورد علاقه خودم، یعنی وب و تجارت الکترونیک بشم. گرچه هیچ‌وقت برای شروع دیر نیس، ولی شرایط امروز، با اون روزهای آغازین وب، خیلی تفاوت پیدا کرده.

همون‌طور که شما تو آدرس‌بار مرورگرتون می‌بینید، آدرس این سایت یک آدرس کوتاه و رُند به اسم «دانیال» هست. من دامنه‌ی این سایت رو به سختی بعنوان دامنه‌ی پریمیوم تونستم تهیه کنم. با این وجود، این چیزیه که برای من ارزشش رو داره و این، اولین قدم رسمی من در دنیای وب هست. نمی‌دونم تا حالا چیزی در مورد برند شخصی شنیدین یا نه. اما مشخصه که داشتن یک وب‌سایت رسمی، خیلی به ارتقای یک برند شخصی میتونه کمک بکنه.

من قبلاً از پلتفرم‌های وبلاگ واسه نوشتن استفاده می‌کردم. از سال دوم دبیرستان دیگه نوشتن وبلاگ رو ول کردم. بیشتر به خاطر درس و مدرسه بود. وقتی الان با خودم فکر می‌کنم، میگم ای کاش نوشتن وبلاگ رو رها نمی‌کردم. ایده‌ی اصلی نوشتن دوباره‌ی وبلاگ، از تابستون ۱۳۹۸ شروع شد؛ بعد از دیدن سریال آمریکایی Thirteen Reasons Why دوباره فکر این به سرم زد که یه وبلاگ درست کنم و هر چند روز یه بار، توش یادداشتی منتشر کنم.

این شد که تصمیم گرفتم برم و تو سایت پرشین بلاگ، یه صفحه درست کنم. از اون روزا تو تابستون ۱۳۹۸ تا حدود یک سال بعد، اتفاقای مختلفی پیش اومد و فراز و فرود های مختلفی رو تجربه کردم. از اواسط ماه بهمن، دیگه ادامه دادن یه وبلاگ/وب‌سایت شخصی رو بی‌خیال شدم. بیشتر به‌خاطر پایین بودن دانش‌ام در مورد مدیریت یک وب‌سایت بود. تا اینکه کرونا اومد و دانشجوهای خوابگاهی برگشتن خونه. اوایل اردیبهشت بود که دل‌تنگی و حسّ اذیت‌کننده‌ی سر رفتن حوصله، بهم فشار آورد و این فکر به ذهنم اومد که شاید، تجربه ناخوشایند و کسل کننده‌ی وبلاگ نویسی که قبلاً داشتم، خودش باعث دل‌زدگی من شده.

بنابراین خواستم تا تو یک پلتفرم وبلاگ جدید، دوباره ادامه بدم. اون پلتفرم اسمش «ویرگول» بود که تا قبل از راه‌اندازی این سایت، نوشته‌هامو اونجا منتشر می‌کردم. من از نوشتن خیلی لذت می‌برم. با وجود این علاقه، در مورد هنر نویسندگی تسلط و آشنایی چندانی ندارم و تا به حال وقت نکردم این کار رو به طور جدی دنبال کنم. من دوست دارم اون چیزی که به ذهنم میاد رو بنویسم. یه جورایی میشه گفت بیشتر دلی می‌نویسم به جای اینکه قصد و هدف خاصی از نوشته‌هام داشته باشم.

علاوه بر این سایت، من چنتا دفتر خاطرات هم بین کتاب‌هام دارم و هرازگاهی در اون‌ها چیزایی یادداشت می‌کنم. بعضی از پست‌هایی که تو این سایت منتشر می‌کنم، از بین همین یادداشت‌های کاغذی من هستن. گاهی اوقات مجبور هستم از نوشتن بعضی مطالب صرف‌نظر کنم. خودتون که بهتر می‌دونید، بعضی موضوعات شخصی هستن و جزو حریم خصوصی حساب میشن و نمیشه اون‌ها رو به صورت عمومی منتشر کرد. از طرفی، بعضی مسائل طوری هستن که افراد نزدیک و آشنا با فرد، در صورت مطلّع شدن از اون مسائل، دید منفی نسبت به اون فرد پیدا می‌کنن. من با اینکه حرف مردم هیچ وقت برام مهم نبوده، ولی باید بگم هیچ‌کس دوست نداره طوری رفتار کنه که نقاط ضعف و موارد منفی خودش رو علنی کنه. در مورد این موضوعات و بخش‌هایی از محتوای این سایت که حاوی این مسائل هست، من ناچار هستم که به نوشتن اون‌ها فقط تو صفحات دفترهای خاطراتم بسنده کنم.

خیلی وقت‌ها من موضوع خوب و جالبی واسه نوشتن پیدا نمی‌کنم. اما به خاطر حسّ عجیبی که نمی‌دونم اسمشو چی بذارم که گاه و بی‌گاه همراه با دل‌تنگی منو دیوونه میکنه، دوس دارم شروع کنم به نوشتن. هی جمله‌هایی می‌نویسم و دوباره پاک می‌کنم. میگم نه، این جمله خوب نیس. این جمله پرستیژ اجتماعی خوبه از آدم به نمایش نمیذاره. این جمله به درد مخاطب نمی‌خوره.

من اکثراً ناخودآگاه این رو فراموش می‌کنم که هدفم از درست کردن این سایت، منتشر کردن یادداشت‌ها و دل‌نوشته‌های خودم هست. نه اینکه محتوای تخصصی در مورد یک موضوع خاص منتشر کنم. یا اینکه هدفم از نوشتن در اینجا، بازاریابی و جذب مخاطب یا مشتری باشه. بنابراین من تو این صفحه‌ی «درباره‌ی من»، این موضوع رو برای شما بیان می‌کنم که بدونید موضوع کلی محتوای این سایت، در مورد چی هست.

آدرس ایمیل من: [email protected]

سلام. من دانیال هستم. اینجا وب‌سایت/وبلاگ شخصی منه، دفتر خاطرات و دلنوشته‌های من (: .. نویسندگی، مطالعه کتاب‌ها، دوچرخه‌سواری و دویدن، کوه‌نوردی، طراحی وب و برنامه‌نویسی، دنبال کردن اخبار فناوری و آی‌تی، اسمبل کردن پی‌سی و سرور از موضوعات مورد علاقه من هستن. عاشق هوانوردی (بیشتر مباحث فنی) هستم. از گیم بازی کردن تو پی‌سی/کنسول/گوشی هم خیلی لذت می‌برم.